24 Mart 2017: Cuma
Gölge

Şu Sıralar Ruh Halim

Günlük 10 Şubat 2014 4 4.637  1
Bu Kişisel Blog'da 550 kategori'de yazıya yazılmış adet değerli yorumlarınız bulunmaktadır..

Şu sıralar ruh halim çok farklılaştı. Ne hayattan bir zevk alabiliyorum ne de yapmak istediklerimi yapabiliyorum. Çok istediğim şey olan kitap okuma alışkanlığını bir türlü edinemiyorum. Bunların en büyük sebebi şu an başında dikildiğim bilgisayarım. Hani bir söz vardır ya “ne onla ne de onsuz” durum aynen böyle. İçimdekileri haykırmak istiyorum adeta ama buna kendi benliğim izin vermiyor. İnsanları anlamakta o kadar güçlük çekiyorum ki elimden geldiğince konuşmamaya çalışıyorum.

Sevdiklerimi aramaya çekinir oldum. Kendimi resmen hayattan ve insanlardan soyutladım. Traş bile olmaya erinir hale geldim. Evet kabul ediyorum biraz da bencilleştim. Hep ben istiyorum birilerinin beni aramasını halimi hatırımı sormalarını. Ama elimde değil işte sayın okur. Bu hareketler hiç benim tarzım değil. Elimden geldiği kadar kalp kırmamaya, karşıdaki insanı incitmemeye çalışıyorum.

Ama bunu ne kadar istesemde başaramadığımı görünce bir kez daha kahroluyorum. Bir uğraşımın olmaması evde sürgün hayatı gibi yaşamak sanırım psikolojimi bozdu. Kâh anneme bağırıyor kalbini kırıyorum, kâh kardeşlerime haksız yere saydırıyorum. Sonrasında özür diliyorum ama kendi kendimi yiyip bitiriyorum. İçimi kimseye dökemiyorum. Bu olayları anlatabileceğim bir dostum bir arkadaşım malesef şu an yok.

Bir burası biraz teselli ediyor yaşadıklarımı blogumla ve dolayısı ile sizlerle paylaşıyorum. Sosyal medya da bile çok pasifim. İnsan mutlu olmayınca başkalarının mutlu olmasını da istemiyormuş. Bu kısım biraz abartı oldu ama durum şimdilik bunlardan ibaret. Evde sıkıldım diyorum çıkıp hava alayım diyorum bunları yapıyorum ama yine de olmuyor.

Çok karamsarlık dolu cümleler sarfettim ama inanın ruh halim şimdilik böyle. Gidip sinemada film izleyeyim diyorum izliyorum geliyorum ama ne etkisinde kalabiliyorum ne de artık hoşuma gidiyor. Eyvah eyvah 3’ü izledim anlık gülümsemeler dışında bir şey olmadı geri geldim. Düğün derneği izledim yine öyle. Romantik şeylere hiç bulaşmıyorum, çünkü daha da üzülüp kendimi yıpratmak istemiyorum.

Allah’tan insanoğlu’nun uğruna inandığı ettiği bir şeyler var da o biraz hayatta tutuyor. İnanın değerli okurlar inanç hayattaki en önemli şey. Bir insanın inancı olmazsa o insandan korkun hatta kaçın. Her insanın bu hayatta inandığı bir şeyler değer verdiği bir bütün olmalı. Yoksa hayat o kadar anlamsızlaşıyor ki bir an önce bitse de gitsek moduna giriyor insan allah korusun.. İlk defa yazdıklarımı baştan aşağı okumadan yayınlayacağım, yazım hatası felan varsa şimdiden affola..

Bu yazıdan önce yazmış olduğum "Bugünü Bekledim.." başlıklı yazımı da okumanızı tavsiye ederim.

Enes ILHAN

Herkese Merhabalar, ben Enes İLHAN. Gaziantep'te doğdum, Adana'da Büro Yönetimi ve Yönetici Asistanlığı bölümünü okudum ve 2012'de mezun oldum. Askerliğimi uzun dönem olarak, { acemiliği Ankara/Mamak'ta , usta birliğini ise Hatay/İskenderun'da } yapıp bitirmiş bulunmaktayım. Şimdi ise hayata atılmanın çabası içerisine girmiş bulunmakta olup iş bulma derdindeyim.

4 Yorum Yapılmış

  • Hemen hemen aynı ruh halindeyiz abi. Sinirimi bir türlü kontrol edemiyorum. Öyle bir hal aldım ki a deseler bağırıp çağırıyorum. Psikolojik bir sorun haline geldi bende bu.

    Kitap okuma alışkanlığını ben de bir türlü yakalayamadım. Yanlış düşünüyor olabilirim ki muhtemelen de öyle ama kitap okuyacağıma gideyim birkaç satır kod yazayım diyorum.

    Tek başıma kalsam, şöyle birkaç hafta kafamı dinlesem her şey düzelir sanırım ama ondan da emin değilim. Okul zaten fazla fazla bastırmaya başladı. Birde son senem olunca gelecek kaygısı başladı bende. Artık hayırlısı neyse o olsun.

    • Yaşadıklarını daha önceden yaşamış biri olarak kaygılarını çok iyi anlıyorum ismail. Bence sen haline şükretmelisin çünkü sevdiğin ve en azından yapabileceğin şeyler olan bilgisayar ile alâkalı bir bölümden mezun olacaksın. Ben ise bu işlerden tamamen alâkasız bir yerden mezun olan ve ilerisi için ne olacağını kestiremeyen biri konumundayım (: Üstelik okulu bitireli 2 yıl oldu ve okuduğum bölümün hiçbir getirisi yok.

      Her şeye rağmen şükrediyorum ama hayalimde hep bilgisayar ile işlerimi yürütebileceğim, bu işten para kazanabileceğim bir meslek yatıyordu. Artık beni sadece ya bir memurluk ya da polislik kurtarabilir. Allah biliyor kardeşim hangimizin rızkının nerede olduğunu. Bir yandan çok düşünüp karalar bağlıyorum diğer yandan yaşım daha genç bir şeyler buluruz diyerekten kendimi avutuyorum. Her şeyin hayırlısı olsun be ismail. Geleceğin hayırlı olur inşallah kardeşim, vesselam..

  • yetersiz terbiyeye

    mevsimden dolayı heralde ciddiyim bak aynı durum bendede var o durum hiç bir şeyden zevk alamıyom en küçük şeye delleniyorum

  • İnsanlarla iletişim kurmaya çalışınca da bir şey olmuyor ki..Artık ilgi duymaz hale geliyorum olanlara.neyse odur.Ve kendim için de yazabilirim bol bol ..
    Sahiden aynı durumdayım sizinle..
    Ertelenmiş ifadeler,düşürülmüş saygılar,yok edilmiş insanlıklar .. her sabah uyanmakta zorlandığımı itiraf ediyorum.Evet evet sonuç olarak işte yine değişen bir şey olmuyor.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir