21 Ocak 2017: Cumartesi

Askerliğimin Bittiğinemi Sevineyim Kaybettiklerime mi Üzüleyim !

Kendimce 19 Ocak 2016 14 695  12
Bu Kişisel Blog'da 544 kategori'de yazıya yazılmış adet değerli yorumlarınız bulunmaktadır..

Askerliği sağ salim bitirip geçen hafta bugün evime döndüm çok şükür. Döndüm dönmesine ama hayatın bir parçası olan ölüm de maalesef peşimizi artık bırakmıyor.. Askere giderken dedemi, geldiğimde ise anneannemi toprağa verdik 🙁 İşte şu an bu iki hüznü bir arada yaşamaktan geldiğime dahi sevinemiyorum.. Geçen yıl Ocak ayının 12‘sinde müftü dedemi (rahmetli) toprağa verdik, bu yılın Ocak ayında yani geçen hafta çarşamba günü ayın 13‘nde anneannemi kaybettik, sizlere ömür..

Askere gidişimde, gelişim de hüzün oldu aslında. Bunlar da benim sınavım sanırım. Kendimizi bazen şu fani dünyaya öylesine kaptırıyoruz ki ölümü bırakın hatırlamayı, ölmeyi düşünmüyoruz bile.. Oysa ölüm bize o kadar yakın ki sadece bizler hissedemiyoruz bu da yine bizim acizliğimizden başka bir şey değil. Askere giderken de gelirken de mezarlığa gitme şerefinde bulunduk şükür. İnsan mezarlıkta öyle düşüncelere dalıyor ki sizlere anlatamam. Kaybettiğin yakınının hüznüyle beraber bir gün bizim de üstümüze atılacak olan o kara toprağa öylece baktım.. Şu sözler nedense çok bir anlamlı geldi:

Mezar sizi sevgiyle kabul eder. Kendinizi ölüme teslim edin. Size ödünç verileni iade edin. Zevklerinizden, acılarınızdan vazgeçin. Dostlarınızdan, sevgililerinizden vazgeçin. Ailenizden, geçmişinizden vazgeçin. Nefret ettiğinizden, arzu ettiğinizden feragat edin. Hiçliği bileceksiniz-ki o tek gerçekliktir. Korkma. Vermek çok kolaydır. Yalnız değilsin. Bir mezarın var. O senin ilk annendir. Mezar yeniden doğuşuna açılan kapıdır. Şimdi bir zamanlar ”vücudum” dediğin sadık hayvandan feragat et. Tutmaya çalışma. Unutma o ödünç verilmişti. Bacaklarından vazgeç, cinsiyetinden vazgeç, saçından, kanından, organlarından, kemiklerinden. Artık sahip olmak istemiyorsun. Sahip olma en büyük acıdır.

Rabbim her ikisinin de günahlarını affedip, onlara rahmetiyle muamele etsin inşAllah. Bu iki ölüm beni gerçekten çok etkiledi. Askerliğimin bittiğinemi sevineyim kaybettlerime mi üzüleyim bilemiyorum.. Özellikle dedemin vefatı askere giderken elimi ayağımı kırdı diyebilirim. Ona layık olamadığımı hissediyorum hâla. İnşallah raabim ondan, o da benden razıdır.. Daha sonra da anneannemin vefat haberi beni sürekli ölümü düşünür bir hale getirdi.

Bir taraftan bunları yaşarken diğer taraftan askerliğimin bittiğine nedense sevinemedim. Şimdi ne yapacağım, ne edeceğim gibi sorular kapladı etrafımı. İnanın şu sıralar ne yapacağımı bilmeden umarsızca bilgisayar başında oturmaktan başka bir şey gelmiyor elimden.. Bu yazıyı daha fazla devam ettiremeyeceğim. Sadece geldiğimi ve üzgün olduğumu bilin istedim..

Bu yazıdan önce yazmış olduğum "Askere Gidiyorum Arkadaşlar" başlıklı yazımı da okumanızı tavsiye ederim.

Enes ILHAN

Herkese Merhabalar, ben Enes İLHAN. Gaziantep'te doğdum, Adana'da Büro Yönetimi ve Yönetici Asistanlığı bölümünü okudum ve 2012'de mezun oldum. Askerliğimi uzun dönem olarak, { acemiliği Ankara/Mamak'ta , usta birliğini ise Hatay/İskenderun'da } yapıp bitirmiş bulunmaktayım. Şimdi ise hayata atılmanın çabası içerisine girmiş bulunmakta olup iş bulma derdindeyim.

14 Yorum Yapılmış

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir